فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی
در این نوشته می خوانید:
- 1 چالش گردش کار آنالوگ تمام قوس دندانی
- 2 فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در واقع چه چیزی را ثبت می کند؟
- 3 فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در گردش های کاری مختلف قالب گیری قوس دندانی کامل چقدر دقیق است؟
- 4 فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در کجا بیشترین ارزش را دارد؟
- 5 واقعیت گردش های کاری بدون مدل
- 6 وقتی کارایی، مسئولیت پذیری را می طلبد
- 7 پرسش های پرتکرار
طراحی Exocad پروتزهای دست دندان کامل فک بالا و پایین، ترکیب فتوگرامتری برای موقعیت های ایمپلنت دندانی با اسکن های داخل دهانی توپوگرافی لثه و مراحل جراحی بیمار برای هدایت تنظیم دندان و کانتور نهایی.
موفقیت در پروتزهای بر پایه ایمپلنت های قوس دندانی کامل به درک چگونگی تأثیر انتخاب های بالینی در مطب، از جمله استفاده روزافزون از فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی، بر نتایج در لابراتوار بستگی دارد. من به عنوان یک دندانپزشک، عمیقاً به تلاقی دندانپزشکی بالینی و کار آزمایشگاهی اهمیت می دهم و آموخته ام که “دندانپزشکی خوب” در موارد ترمیمی پیچیده به ندرت توسط هر ابزار واحدی حاصل می شود.
در عوض، این اوج این است که چگونه سوابق ما واقعیت را به طور دقیق ثبت می کنند و چقدر صادقانه آنها را از طریق یک گردش کار، با کمترین تحریف ممکن، تا زمانی که پروتز نهایی در طول زمان قرار داده و نگهداری شود، ترجمه می کنند.
Photogrammetry فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی یا PG یکی از نمونه های قدرتمند این اصل در دندانپزشکی ایمپلنت مدرن است و برخی از نمونه های رایج در بازار شامل iCam4D (iMetric)، MicronMapper (S.I.N. 360)، PIC System(PIC Dental)، و Blue Sky Bio Grammee (powered by Tupel 3D) هستند.
دستگاه iCam4D ساخت iMetric که برای فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی استفاده می شود، از جلو و عقب نشان داده شده است.
iCam4D (iMetric)، یکی از چندین دستگاهی که برای فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی استفاده می شود، روابط مکانی ایمپلنت را بدون قالب گیری سنتی ثبت می کند.
برای پروتزهای ثابت چند واحدی بر پایه ایمپلنت، فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی می تواند با کاهش مراحل، به تسریع قرار ملاقات نهایی قالب گیری کمک کند و می تواند ابزاری قابل اعتماد برای ثبت موقعیت های ایمپلنت باشد.
با این حال، PG یک فناوری گران قیمت است که بدون چالش و مسئولیت های اضافی نیست، بخصوص زمانی که کارایی به جای کیفیت، انگیزه اصلی می شود.
چالش گردش کار آنالوگ تمام قوس دندانی
اگر تا به حال یک پروتز ثابت دست دندان کامل بر پایه ایمپلنت را با استفاده از گردش کار آنالوگ سنتی بازسازی کرده باشید، این احساس را می شناسید: یک بلوک کامل صبح یا بعد از ظهر می تواند صرف شود، بیمار بی قرار می شود و اپراتور نقش های پزشک، تکنسین آزمایشگاه، درمانگر و مدیر پروژه را به طور همزمان بر عهده می گیرد. حتی زمانی که همه چیز “خوب” پیش می رود، این فرآیند می تواند حساس به تکنیک و زمان بر باشد.

چالش گردش کار آنالوگ تمام قوس دندانی
مسئله این نیست که روش های آنالوگ ذاتاً بی کیفیت هستند. مسئله این است که اغلب به چند مرحله نیاز دارند. و هرچه مراحل بیشتری در هر گردش کار وجود داشته باشند، خطر خطای تجمعی بیشتر می شود. هر مرحله تنوع، از جمله اعوجاج مواد، اختلاف در قرارگیری اجزا، انقباض رزین، عدم دقت در ریخته گری، خطاهای نصب و تکنیک اپراتور را ایجاد می کند. زمانی که تطابق غیرفعال به خطر می افتد، حتی انحرافات کوچک نیز می توانند از نظر بالینی معنادار شوند.
در حالتی که گردش های کاری دیجیتال خطا را از بین نمی برند، می توانند تعداد فرصت های ایجاد خطا را کاهش دهند. و فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی یک نمونه بارز است.
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در واقع چه چیزی را ثبت می کند؟
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی روابط سه بعدی را از تصاویر دو بعدی تقریب می زند. در دندانپزشکی ایمپلنت، سیستم های PG روابط فضایی سه بعدی بین ایمپلنت ها را ثبت می کنند. سپس می توان آن رابطه را استخراج کرد و در نرم افزار طراحی به کمک کامپیوتر (CAD) برای طراحی یک چارچوب یا پروتز ایمپلنت چند واحدی ثابت استفاده کرد.
چرا این مهم است؟ زیرا تطابق غیرفعال برای پایداری مکانیکی طولانی مدت و سلامت بیولوژیکی ضروری است. انتقال نادرست موقعیت ایمپلنت می تواند به مجموعه پروتز ایمپلنت فشار وارد کند و خطر عوارض، از جمله شل شدن پیچ، شکستگی و از دست دادن استخوان اطراف ایمپلنت را در طول زمان افزایش دهد.
یکی از دلایلی که فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی مورد توجه قرار گرفته است، توانایی آن در آوردن دقت یک اسکنر خارج دهانی کنترل شده (یعنی یک اسکنر رومیزی) به دهان است. این امر بویژه برای فواصل طولانی بی دندانی اهمیت دارد، جایی که هر ایمپلنت اضافی پیچیدگی انتقال دقیق این روابط مکانی را افزایش می دهد و بنابراین، خطر عدم تطابق پروتز را افزایش می دهد.
نشانگرهای داخل دهانی گرفته شده در طول فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی با استفاده از دستگاه اسکن نور سبز
اسکن فتوگرامتری کنار صندلی برای ایمپلنت های دندانی با استفاده از بدنه های اسکن دومینو iMetric برای ثبت موقعیت های ایمپلنت برای یک کیس قوس دندانی کامل بر پایه ایمپلنت ثابت.
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در گردش های کاری مختلف قالب گیری قوس دندانی کامل چقدر دقیق است؟
وسوسه انگیز است که فرض کنیم اسکن داخل دهانی به تنهایی می تواند به عنوان قالب نهایی برای ترمیم ایمپلنت های دندانی قوس دندانی کامل عمل کند.
در واقع، اسکن داخل دهانی قوس های دندانی کاملاً بی دندان همچنان چالش برانگیز است زیرا این اسکنرها هنگام ثبت ساختارهای سفت و غیرمتحرک با جزئیات سطحی منحصر به فرد، مانند دندان ها، بهترین عملکرد را دارند. اسکنرهای داخل دهانی به پیوند چندین تصویر متوالی متکی هستند و این فرآیند دوخت، احتمال انباشت خطا در فواصل طولانی را افزایش می دهد.

فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در گردش های کاری مختلف قالب گیری قوس دندانی کامل چقدر دقیق است؟
عوامل اضافی مانند مسیر اسکن، تحرک بافت، بزاق و خون، نشانه های دهانی با کیفیت پایین و حرکت بیمار می توانند دقت را بیشتر به خطر بیندازند.
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی، مسئله خطای دوخت را نادیده می گیرد، به همین دلیل است که PG به عنوان روشی با دقت بالا برای انتقال موقعیت ایمپلنت قوس دندانی کامل قرار می گیرد. با این حال، اگرچه فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی می تواند دقت ثبت روابط مکانی ایمپلنت با فواصل طولانی را در مقایسه با اسکن داخل دهانی به تنهایی بهبود بخشد، اما یک راه حل کامل نیست. دقت PG تحت تأثیر سیستم خاص مورد استفاده، وضعیت، موقعیت و قرارگیری اجزا و نشانگرهای ایمپلنت و محیط بالینی که داده ها در آن ثبت می شوند، قرار می گیرد.
هنگام مقایسه فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی، اسکن داخل دهانی و گردش های کاری آنالوگ مرسوم، ضروری است که تشخیص دهیم دقت تحت تأثیر نحوه انجام فرآیند قالب گیری قرار می گیرد. به همین دلیل است که مقایسه های معنادار به بررسی دقیق طراحی سیستم، انتخاب اجزا، پروتکل بالینی و تجربه اپراتور نیاز دارند. تحقیقات مداوم برای بررسی بیشتر چگونگی تأثیر این متغیرها بر دقت قالب گیری ایمپلنت های کل قوس دندانی نیاز هستند.
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در کجا بیشترین ارزش را دارد؟
لبخند قبل از عمل قبل از استفاده از فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی برای بریج ایمپلنت فک بالا
لبخند قبل از درمان. بیمار پریودنتیت شدید داشت و به لبخند خود اعتماد نداشت. او با استفاده از فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در فک بالا، طرح درمانی برای بریج ایمپلنت شماره 7، 9، و 11 (پونتیک در محل های شماره ۸ و شماره ۱۰) و اوردنچر نگهدارنده ایمپلنت فک پایین را امضا کرد.
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در موقعیت هایی مفید است که شامل فواصل طولانی بی دندانی است، که به دلیل الزامات سختگیرانه انطباق غیرفعال، عواقب قابل توجهی برای عدم دقت های کوچک به همراه دارد.
در این موارد، کاهش تعداد مراحل قالب گیری حساس به تکنیک برای ثبت موقعیت ایمپلنت می تواند کارایی را بهبود بخشد و همچنین قرار ملاقات هایی را که در گذشته به زمان قابل توجهی نیاز داشتند، ساده تر کند.
اگرچه بیشتر با گردش کار قوس دندانی کامل مرتبط است، اما توجه به این نکته مهم است که فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی می تواند به صورت انتخابی برای بریج های بر پایه ایمپلنت نیز استفاده شود.در مثال موردی نشان داده شده، یک بیمار زن به مطب مراجعه کرده است و به دلیل فاصله بین دندان هایش از لبخند زدن خجالت می کشید و پس از معاینه، مشخص شد که دندان های قدامی فک بالا و فک پایین او به دلیل تحلیل شدید استخوان، پیش آگهی پریودنتال بسیار ضعیفی دارند. او یک طرح درمان برای بریج بر پایه ایمپلنت قدامی فک بالا و یک اوردنچر بر پایه ایمپلنت فک پایین امضا کرد.
هنگامی که زمان قالب گیری نهایی برای بریج بر پایه ایمپلنت فرا رسید، به جای صرف وقت برای اسپلینت کردن کوپینگ های قالب گیری آنالوگ ایمپلنت با نخ دندان و آکریلیک یا رزین با انقباض کم، از PG برای ثبت مؤثر موقعیت های ایمپلنت برای یک بریج موقت دندان های 7 تا 11 بر پایه ایمپلنت PMMA تراش خورده (با ایمپلنت های در محل های ۷، ۹ و ۱۱ و پونتیک در محل های ۸ و ۱۰) استفاده شد.
این کار انجام شد زیرا فضای ترمیمی کافی برای اباتمنت های چند واحدی سازگار با نوبل (MUA) وجود داشت که برای استفاده از واحد iMetric PG مورد نیاز است. با استفاده از این اطلاعات و اسکن های داخل دهانی جدید برای ثبت مورفولوژی ریج های کاملاً بهبود یافته، بریج ایمپلنت موقت فک بالا و نمونه اولیه دندان مصنوعی فک پایین در Exocad طراحی و سپس به ترتیب تراش داده و چاپ شدند.
بنابراین، با در نظر گرفتن هزینه MUA ها و نیاز به فضای ترمیمی، نیازهای منحصر به فرد سیستم PG خاص شما برای انتخاب مورد بسیار مهم است.
مزیت رویکرد سطح پایه ساده است. ترمیم و قالب گیری می توانند کارآمدتر و ساده تر شوند. با این حال، باید به مزایا و معایب آن توجه شود.
اباتمنت های چند واحدی فضای ترمیمی را اشغال می کنند، که می تواند در موارد کوتاه تر، یک محدودیت طراحی قابل توجه باشد و توجیه هزینه آنها در خارج از بازسازی قوس دندانی کامل ممکن است دشوارتر باشد.
لبخند نهایی پس از درمان قوس دندانی کامل با استفاده از فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی برای یک بریج موقت فرزکاری شده
بریج ایمپلنت موقت PMMA شماره 7، 9، و 11 فرزکاری شده نهایی (پونتیک شماره ۸، ۱۰) که با پیچ های Vortex (امکان اصلاح زاویه) محکم شده است، و نمونه اولیه دندان مصنوعی فک پایین از رزین چاپ سه بعدی ساخته شده است.
واقعیت گردش های کاری بدون مدل
گردش های کاری PG اغلب بدون مدل هستند، که اغلب مورد توجه قرار می گیرند زیرا مراحلی را از فرآیند حذف می کنند. با این حال، از دیدگاه میز کار تا صندلی، گردش های کاری بدون مدل یک معامله جدید را معرفی می کنند: از دست دادن یک نقطه بازرسی تأیید سنتی قبل از تحویل نهایی.
یک قالب اصلی تأیید شده امکان موارد زیر را فراهم می کند:
- ارزیابی خارج دهانی تناسب و غیرفعال بودن چارچوب، و
- روش های سمان کردن (یعنی سمان کردن پایه تیتانیومی روی یک مدل)
روش های کاری بدون مدل هنوز هم می توانند نتایج عالی ایجاد کنند، اما مستلزم آن است که تیم تشخیص دهد چه چیزی از فرآیند حذف شده است و آن را با اعتبارسنجی بالینی مناسب جایگزین کند. این به معنای عدم سازش در مورد موارد زیر است:
- تأیید قرارگیری کامل اجزا
- بررسی غیرفعال بودن از نظر بالینی و رادیوگرافی
- اطمینان از اینکه طراحی اکلوزال، بیومکانیک و محدودیت های مواد را رعایت می کند
یکی از پیامدهای افزایش استفاده از روش های کاری بدون مدل، محبوبیت روزافزون چاپ یا فرزکاری پروتزها به طور مستقیم به MUA ها با استفاده از پیچ های مخصوصی است که نیاز به پایه های تیتانیومی را برطرف می کنند.
تعداد بیشتری از این “پیچ های مستقیم به MUA” برای پاسخگویی به تقاضای رو به رشد، از جمله پیچ های DESS Full Arch Multiunit، Powerball، SIN Screws، Vortex، و Rosen که اکثر آنها اکنون با گزینه های اصلاح زاویه به بازار عرضه می شوند. با این حال، تا زمانی که شواهد بلند مدت تری در مقالات در مورد عملکرد آنها منتشر نشود، بررسی دقیق رابط های مواد همچنان ضروری است.
به همین دلیل، ترجیح ما این است که برای پروتزهای موقت مستقیماً از پیچ های MUA استفاده کنم (همانطور که در مثال بالا با پیچ های Vortex انجام شد)، در حالی که برای پروتزهای قطعی (یعنی تیبازها برای زیرکونیای یکپارچه یا یک میله تیتانیومی با یک غلاف زیرکونیای یکپارچه که روی آن سمان شده است) از رابط های فلزی روی فلز استفاده کنیم.
وقتی کارایی، مسئولیت پذیری را می طلبد
دو واقعیت مدرن، دندانپزشکی ترمیمی ایمپلنت را شکل می دهند. جمعیت در حال رشد و پیری است و نیاز کلی به مراقبت های ترمیمی را افزایش می دهد، در حالی که نیروی کار آزمایشگاه دندانپزشکی با نرخ قابل مقایسه ای گسترش نیافته است. این عدم تعادل، تنگنایی در ظرفیت لابراتوار ایجاد کرده است که به افزایش هزینه های لابراتوار کمک می کند. در پاسخ، بسیاری از دندانپزشکان سهم بیشتری از وظایف مربوط به لابراتوار را برای مدیریت هزینه ها بر عهده می گیرند و فشار را برای بهبود کارایی در گردش های کاری بالینی افزایش می دهند.
ابزارهای دیجیتال مانند فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی می توانند زمان نشستن روی صندلی را کاهش دهند، قرار ملاقات ها را ساده کنند و مراقبت های پیچیده تر را مقیاس پذیرتر کنند. با این حال، وقتی اجرای گردش های کاری پیشرفته آسان تر می شود، این خطر وجود دارد که انتخاب و برنامه ریزی مورد بیشتر تحت تأثیر راحتی قرار گیرد تا ملاحظات بیولوژیکی خاص بیمار و قابلیت نگهداری طولانی مدت.
مسئولیت انتخاب گردش های کاری بر عهده دندانپزشک است زیرا آنها به بهترین نحو زیست شناسی، الزامات عملکردی و نیازهای ترمیمی طولانی مدت بیمار را برآورده می کنند، نه صرفاً به این دلیل که روز بالینی را کارآمدتر می کنند.
ما باید بیماران را در مورد جایگزین ها، خطرات و مزایا آموزش دهیم؛ برنامه ریزی ترمیمی را متناسب با آناتومی بیمار در هر زمان ممکن تنظیم و حفظ کنیم؛ با لابراتوار در مورد هدف طراحی به روشنی ارتباط برقرار کنیم؛ و مالکیت ثبت دقیق موقعیت ایمپلنت و تناسب پروتز حاصل را بر عهده بگیریم.
اگر یک درس از کلاس درس تا کلاس عملی وجود داشته باشد که ارزش ادامه دادن داشته باشد، آن درس این است که دقت در دندانپزشکی ایمپلنت قوس دندانی کامل نتیجه خودکار گردش کار دیجیتال نیست. این یک مسئولیت بالینی است که باید عمداً حفظ شود. فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی می تواند سقف آنچه ممکن است را بالا ببرد، اما تنها زمانی که با دقت انتخاب شود، به طور دقیق اعتبارسنجی شود و در خدمت موفقیت بیولوژیکی و ترمیمی طولانی مدت به جای کارایی کوتاه مدت استفاده شود.
پرسش های پرتکرار
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی چیست؟
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی یک تکنیک دیجیتالی است که روابط فضایی سه بعدی بین ایمپلنت ها را با استفاده از نقاط مرجع در تصاویر دو بعدی به جای قالب گیری سنتی ثبت می کند. این داده ها به نرم افزار CAD منتقل می شوند تا یک چارچوب یا پروتز با تناسب غیرفعال، اغلب برای موارد قوس دندانی کامل یا دهانه طولانی، طراحی شود.
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی در مقایسه با اسکن داخل دهانی چقدر دقیق است؟
فتوگرامتری از خطای دوخت که اسکنرهای داخل دهانی می توانند در دهانه های بی دندانی طولانی انباشته کنند، جلوگیری می کند و به طور کلی آن را برای موارد قوس دندانی کامل دقیق تر می کند. با این حال، دقت هنوز به سیستم خاص، محل قرارگیری اجزای ایمپلنت و تکنیک بالینی مورد استفاده برای ثبت داده ها بستگی دارد.
چه زمانی دندانپزشکان باید از فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی استفاده کنند؟
فتوگرامتری برای ایمپلنت های دندانی امکان ثبت سریع و دقیق موقعیت های ایمپلنت در فضا را فراهم می کند و می تواند بیشترین ارزش را برای دهانه های بی دندانی طولانی داشته باشد، که در آن دستیابی به تناسب غیرفعال می تواند دشوارتر باشد. همچنین می توان از آن به صورت انتخابی برای بریج های کوتاه تر بر پایه ایمپلنت های دندانی استفاده کرد، مشروط بر اینکه کیس فضای ترمیمی عمودی کافی برای اباتمنت های چند واحدی داشته باشد.


مشاوره در بله
مشاوره در واتساپ


دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.